Ίσως σου φανεί παράξενο πως ένα βιβλίο που έχει στον τίτλο του έναν αστέρα,
δεν επέλεξε τον ουρανό για το εξώφυλλό του.
Ούτε γαλαξίες.
Ούτε νύχτες γεμάτες μυστηριακό φως.
Ούτε κάποιο μακρινό νεφέλωμα.
Αντί γι’ αυτά, ένας ήλιος που ανατέλλει. Κι ένα μικρό φυτό που επιμένει να μεγαλώνει μέσα
στη σκληρότητα του βράχου.
Κι όμως, ίσως εκεί να βρίσκεται η αλήθεια του φυτού, γιατί οι μεγαλύτεροι αστέρες της ζωής μας
δεν βρίσκονται πάντα πάνω από το κεφάλι μας, αλλά μέσα μας,
θαυμάσια σημεία εσωτερικού προσανατολισμού.
Έτσι και το φως που αναζητάς, δεν είναι πάντα εκείνο που πέφτει από τον ουρανό.
Μερικές φορές, είναι εκείνο που χρειάζεται να βρεις μέσα σου, ώστε να μπορέσεις
να ριζώσεις, να αντέξεις, να ανθίσεις.
Το μικρό αυτό φυτό, η πράσινη ανάσα μέσα στον άγονο βράχο, είναι σύμβολο επιμονής και σωστού προσανατολισμού.
Μια υπενθύμιση πως ακόμη και μέσα στις πιο άγονες, σκληρές περιοχές της ύπαρξής μας, κάτι ζωντανό και θαλερό
περιμένει τον σωστό χώρο μα και το φως του.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.