Είμαι η Κωνσταντίνα Λαψάτη αν και οι περισσότεροι με αποκαλούν Ντίνα, Λαψατάκι ή Κονστάνς.
Όταν ήμουν μικρή, ήταν σχεδόν απαγορευτικό για την οικογένειά μου να αγοράζει βιβλία. Κι εγώ ονειρευόμουν πως όταν μεγαλώσω θα ήθελα να ζω μέσα σε βιβλιοθήκες, ίσως επειδή καθημερινά μετά το σχόλασμα έμενα στο σχολείο μου -Δημοτικό πήγαινα- και τριγυρνούσα στους τεράστιους διαδρόμους με τα βιβλία στις κόγχες-βιβλιοθήκες.
Στη ζωή μου δυσκολεύτηκα και έμαθα να πληρώνω ακριβά το τίμημα για να μπορώ να διαβάζω και να γράφω. Αυτά τα δύο για μένα πάνε πάντα μαζί.

Υπήρξαν στιγμές σαν ενήλικη που φοβήθηκα ότι δεν θα μπορούσα να συνεχίσω να γράφω, γιατί η συγγραφή δεν αντιμετωπίζεται στην εποχή μας με σεβασμό. Όμως αντιστάθηκα στους φόβους μου και κατάφερα για δεκατέσσερα σχεδόν χρόνια να κρατηθώ μακριά από τους υπέροχους αναγνώστες, συνεχίζοντας να γράφω ασταμάτητα έργα που ανήκουν σε διαφορετικά είδη.

Αν και εκφράζομαι σε πρώτο πρόσωπο, η Fi Fi είναι αποτέλεσμα μιας πολύχρονης πορείας δυο ανθρώπων που έχουν ίδια φιλοσοφική ματιά για την ερμηνεία της ζωής. Η μία είμαι εγώ και ο άλλος είναι ο συγγραφέας και ηθοποιός Κώστας Ζωγραφόπουλος. Μέσα από τις ψηφιακές εκδόσεις της Fi Fi, θα διαβάσετε τα βιβλία που έχουν δημιουργηθεί και για τα οποία αποφασίσαμε να φτάσουν σταδιακά στις καρδιές σας.

Επίσης, πιστεύουμε στον θεσμό της ανταποδοτικότητας που είναι και αρχή της φύσης, αλλά ο σύγχρονος πολιτισμός μας δεν τον σέβεται, γι’ αυτό και έχει θεοποιήσει το κέρδος. Έτσι, ως θεμελιώδη αρχή στη Fi Fi, ορίσαμε ένα σημαντικό μέρος των εσόδων να επιστρέφει σε κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς. Όμως δεν συναρτούμε τις αγορές ψηφιακών βιβλίων με την κοινωνική μας προσφορά. Ποτέ δεν θα διαφημίσουμε στη Fi Fi τον φορέα που πρόκειται κάθε φορά να ενισχύσουμε. Μόνο απολογιστικά θα αναφέρονται οι κοινωνικές μας δράσεις. Είμαι συγγραφέας και αν κάποιος επιλέξει να διαβάσει τα βιβλία μου, θέλω να το κάνει μόνο γιατί αναγνωρίζει το ταξίδι της ψυχής του μέσα από αυτά.

Έτσι λοιπόν ξεκινά ένα ταξίδι ζωής της Fi Fi, που είναι ταυτόσημο με τις ζωές όλων μας. Ή θα τα καταφέρουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο ή χάσαμε. Τώρα που γράφω αυτή την ανάρτηση, θυμάμαι κάποια λόγια του Θανάση Βέγγου από την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Το βλέμμα του Οδυσσέα»: Η Ελλάδα πεθαίνει. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.

Κι επειδή στη Fi Fi ανησυχούμε μην πεθάνει η Ελλάδα, δημιουργούμε.
Αυτή είναι η Fi Fi. Τόσο απλά και τόσο αληθινά.